Trevor Galpin

Pełny obraz

Odnajdywanie Ojca w Biblii

Wrocław 2025

Tytuł oryginału: The Big Picture: Finding the Father in the Bible

Przekład: Anna Kotarska-Boczek

Korekta i redakcja: Katarzyna Milczanowska

Projekt okładki:

Tom Carroll (oryginał) Dorota Wolska (wersja polska)

Przygotowanie do druku i druk:

Wydawnictwo Arka, www.arkadruk.pl

International Copyright © by Trevor Galpin

www.trevorandlinda.uk

All rights reserved

Translated by permission of the author

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Dawida, 2025

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żadna część tej książki nie może być kopiowana, przechowywana w systemie przechowywania lub przesyłana w jakiejkolwiek formie lub za pomocą jakiegokolwiek środka – mechanicznego, elektronicznego, fotokopii, nagrania czy innego – bez uprzedniej zgody właściciela praw autorskich, z wyjątkiem cytowania fragmentów w recenzji w magazynie, gazecie czy innych mediach.

O ile nie zaznaczono inaczej, wszystkie cytaty z Pisma Świętego pochodzą z:

EP – Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu,

Edycja św. Pawła, Częstochowa 2013.

W sprawie zezwoleń należy zwracać się do:

Wydawnictwo Dawida

tel. +48 888 072 000

biuro@wydawnictwodawida.pl

www.wydawnictwodawida.pl

ISBN: 978-83-978346-1-3

Książki opublikowane przez Wydawnictwo Dawida dostępne są na stronie internetowej

www.bluestart.pl

Spis treści

Strona Tytułowa

Strona Redakcyjna

Wstęp

Wprowadzenie

Rozdział I

Objawienie

Rozdział 2

Stworzenie

Rozdział 3

Ogród Eden

Rozdział 4

Upadek

Rozdział 5

Ojciec w Starym Testamencie

Rozdział 6

Przyjście Syna

Rozdział 7

Jezus zaczyna objawiać Ojca

Rozdział 8

Ojciec w Ewangelii Jana

Rozdział 9

Wydarzenia w Wieczerniku

Rozdział 10

Krzyż

Rozdział 11

Zmartwychwstanie i wniebowstąpienie

Rozdział 12

Pięćdziesiątnica i późniejszy okres

Rozdział 13

Apostoł Paweł

Rozdział 14

Ewangelia

Rozdział 15

Synostwo

Rozdział 16

Ostatnie słowo

O autorze

Książki Wydawnictwa Dawida

Wstęp

W ciągu ostatnich kilku dekad z naszych doświadczeń zaczął się wyłaniać nowy krajobraz. Opuściliśmy niegdyś znajome brzegi chrześcijaństwa opartego na sieroctwie i wyruszyliśmy w niebezpieczną podróż przez morza transformacji, podróż pełną niebezpieczeństw i silnych, targających falami wiatrów. Często obawialiśmy się, że utoniemy w zamieszaniu i niepewności – nie było na czym się oprzeć. Czy kiedykolwiek znajdziemy stały grunt pod naszymi stopami, miejsce odpoczynku i budowania?

Nagle z dziobu statku rozległ się okrzyk: „Widzę ląd!”. Czy to może być prawda? Wtedy z mgły wyłoniło się coś, co miało postać stałą – to była ziemia!

Kierując nasze styrane statki na brzeg, czujemy ulgę, ale też zastanawiamy się, jaki jest ten nowy ląd. W miarę oddalania się od brzegu początkowego proroczego objawienia zaczynamy dostrzegać, że ten nowy i nieodkryty ląd jest bardzo duży. Obfituje w bujne lasy, zielone pastwiska, skalistą grań i rzeki, oferuje dużo do odkrycia. Jest to dobra ziemia, ziemia pełna relacji trynitarnej. Z jednej strony nowa i nieodkryta, z drugiej – dobrze znajoma. To jest nasz odwieczny dom.

Miłość Ojca doświadczana w sercu, umyśle, duszy i ciele przemieniała i nadal przemienia nasze indywidualne życie, ale uczyni coś jeszcze. Tak nas przemieni, że staniemy się prawdziwą rodziną i z całą pewnością nie będziemy mogli istnieć bez siebie nawzajem. Szorstki indywidualizm zniknie. To, kim Bóg jest naprawdę, nie objawi się w pełni poza Ciałem. Tylko Ciało może zawrzeć w sobie to objawienie i je wyrazić.

Pełny obraz jest teologicznym podejściem do dobrej nowiny o Bożej miłości i jest to teologia serca; serca objawienia wyrażanego zdolnością umysłu poddanego miłości Boga. Chrześcijaństwo potrzebuje teologów. Jestem przekonany, że potrzebuje ich teraz bardziej niż kiedykolwiek, choć nie takich, których przekonania są zbudowane na duchowym sieroctwie. Tragiczne jest to, że byliśmy prowadzeni przez ogród w kierunku Niewłaściwego Drzewa, które nie jest zakorzenione w sercu Ojca. Dzięki Bogu pojawia się nowa teologia, będąca przeciwieństwem tej starej, sierocej, która jednocześnie zachowuje ciągłość z tym, co Duch Święty złożył w Kościele historycznym.

Muszę powiedzieć, że dla mnie i dla wielu innych osób Trevor Galpin stał się (co było efektem zapoczątkowanego przez Bożego Ducha głębokiego procesu w jego własnym życiu) jednym z przewodników, którzy pomagali nam odkrywać ten rozległy kontynent miłości Ojca. Trevor jest niezwykle relacyjny, duże tematy porusza z lekkością, głęboką wnikliwością, edukacyjną dbałością i charakterystycznym dla siebie uszczypliwym humorem. Wierzę, że ta książka jest ważną częścią tego, co apostoł Paweł nazwał całą wolą Bożą (Dz 20:27). Jest to zasób na teraz i na przyszłość i jest w nim jeszcze wiele innych skarbów do odkrycia.

Stephen Hill,

Tauranga 2021

Wprowadzenie

W ciągu ostatnich lat miałem przywilej nauczać podczas tygodniowych szkół organizowanych przez Fatherheart Ministries (FHM). Są to szkoły dwustopniowe [A i B], gdzie druga [B] buduje na fundamencie pierwszej [A]. Uczestniczenie w zajęciach daje możliwość posłuchania proroczego nauczania i doświadczenia miłości Boga jako naszego Ojca.

Razem z moją żoną Lindą wzięliśmy udział w obu takich wydarzeniach w 2007 roku, gdy mieszkaliśmy w Nowej Zelandii. Szkoły te były prowadzone przez Jamesa i Denise Jordanów, założycieli Fatherheart Ministries. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że były to tygodnie, które przemieniły nasze życie. Swoje osobiste doświadczenia ze szkoły A opisałem w książce Falling from Grace into Grace… and Being Caught by the Father [Upadek z łaski w łaskę i pochwycenie przez Ojca]1. W 2008 roku związaliśmy się bliżej z FHM i dołączyliśmy do zespołu prowadzonego przez Jordanów. W kolejnych kilku latach zaczęliśmy nauczać, aż w końcu zostaliśmy uwolnieni do samodzielnego nauczania i prowadzenia szkół pierwszego stopnia. Później nauczaliśmy u boku Jamesa na szkołach B (drugiego stopnia), a po jakimś czasie nauczaliśmy już na szkołach B, które prowadziliśmy z ramienia FHM.

W tym czasie moje zrozumienie natury Boga jako Ojca, Jego Syna Jezusa i działania Ducha Świętego rosło. W latach siedemdziesiątych studiowałem teologię w Wielkiej Brytanii i właśnie wtedy pokochałem studiowanie i badanie Pisma Świętego. Zacząłem dostrzegać, że pod wieloma względami nie rozumiałem tego, co Bóg czynił i objawiał poprzez swoje Słowo, Biblię. Byłem produktem mojego pochodzenia jako baptysta i charyzmatyk. W miarę upływu czasu pisałem i zagłębiałem się w Pismo Święte. Chciałem zobaczyć, jak objawienie Boga jako Ojca przejawiało się w życiu i służbie Jezusa. Moja następna książka, Jesus and His Father [Jezus i Jego Ojciec]2, była wynikiem tych poszukiwań. Następnie przyjrzałem się historii Kościoła na przestrzeni wieków i temu, jak niemalże straciliśmy kontakt z tą prawdą. Wielokrotnie nauczałem historii Kościoła i tak powstała książka Finding the Father in the Story of the Church [Odnajdywanie Ojca w historii Kościoła]3.

Odkryłem, że Ojciec otwiera oczy mojego serca na nowe i ekscytujące objawienie zawarte w Piśmie Świętym, i miałem przywilej nauczania tych prawd. W 2018 roku Bóg skłonił mnie do przyjrzenia się apostołowi Pawłowi i jego objawieniu ojcostwa Boga, które przywróciło nam naszą prawdziwą tożsamość synów. Było to ekscytujące, a zarazem trudne, ponieważ moja teologia została wywrócona do góry nogami, albo raczej postawiona na nogi, jak powiedziała mi kiedyś grupa pastorów w Afryce. Jeden z nich określił to tak, jakby przez całe życie starał się chodzić na rękach i ciągle mu się nie udawało, a potem odkrył, że ma stopy. Podobnie jak wielu innych, ja również odnalazłem swoje stopy, postawiłem niepewne kroki i zacząłem chodzić, biegać i skakać z radości. Dzięki temu ukazała się kolejna książka, The Story of Paul. The Early Years [Historia Pawła. Wczesne lata]4, a następnie jej druga część, The Story of Paul. The Middle Years [Historia Pawła. Lata środkowe]5.

Objawienie to odkrycie prawdy, która zawsze była prawdą. Po prostu jej nie widzieliśmy. Nasze oczy były zamknięte. Poznać ją możemy tylko wtedy, gdy Bóg Ojciec daje nam dar objawienia. W tamtym sezonie życia czerpałem pełnymi garściami z objawienia płynącego przez służbę Jamesa i Denise Jordanów. Ich nauczanie na temat natury dwóch drzew w ogrodzie Eden i otwarcia oczu naszych serc jest niezwykle istotne. Zostałem zachęcony przez nich, aby nauczać o tym, co widziałem, i z radością usługiwałem na wielu szkołach drugiego stopnia.

Prowadząc zajęcia i rozmyślając o tym wszystkim, zacząłem dostrzegać, jak wszystko to, czego nauczamy na obu stopniach Szkoły Serca Ojca, jest ze sobą powiązane. To nie były oddzielne treści. Stanowiły część większej całości. Proces ten opisuję jako układanie puzzli. Wiele osób na nowo odkryło puzzle podczas pandemii covidowej, kiedy byliśmy zmuszeni do pozostawania w domach. Ja również. Układając puzzle, zwykle szukamy najpierw elementów obramowania i je łączymy. Następnie przechodzimy do części kolorowych. Niepołączone wyglądają, jakby samotnie unosiły się na wodzie. Stopniowo znajdujemy kolejne elementy i dopasowujemy je do siebie. Wreszcie, kiedy ostatni puzzel znajdzie się na swoim miejscu, stajemy w pewnej odległości i patrzymy na pełny obraz z wielką satysfakcją. W ten właśnie sposób powstała książka, którą trzymasz w ręce: Pełny obraz. Odnajdywanie Ojca w Biblii. Nie twierdzę, że znalazłem wszystkie elementy, ale czuję, że wiele z tych wspaniałych prawd, które Bóg łaskawie nam dziś pokazuje, łączy się w jedną całość. Odnoszę też wrażenie, że nasza teologia nadal ulega transformacji i staje się pełna życia i światła. Teologia kiedyś mnie nudziła, ale teraz, kiedy ze Słowa wyłania się prawda, ekscytuje mnie bardziej, niż kiedykolwiek mogłem to sobie wyobrazić. Mam nadzieję, że kiedy będziecie czytać tę lekturę, uda mi się podzielić z wami moją radością i pasją.

Pamiętam słowa Johna Robinsona z 1630 roku, który zachęcał ojców pielgrzymów, gdy przeprawiali się przez Atlantyk do Nowego Świata. Powiedział: „Pan ma jeszcze więcej światła i prawdy, które mają wypłynąć z Jego słowa”.

Trevor Galpin (2021)

1 T. Galpin, Falling from Grace into Grace… and Being Caught by the Father, TLG Mins, 2013.

2 Tenże, Jesus and His Father. By His Family and Friends, TLG Mins, 2019.

3 Tenże, Finding the Father in the Story of the Church, TLG Mins, 2019.

4 Tenże, The Story of Paul. The Early Years, TLG Mins, 2019.

5 Tenże, The Story of Paul. The Middle Years, Nielsen, 2020.

Rozdział I

Objawienie

Czym jest objawienie

Kiedy apostoł Paweł zasiadł, aby podyktować list, który znamy jako List do Efezjan, jego serce było przepełnione niesamowitą prawdą o naturze Boga i Jego wielkim planie dla ludzkości. Biorąc do ręki rylec i szykując się do pisania listu dla Pawła, Tychikus prawdopodobnie nie pojmował głębi objawienia, które miało wypłynąć z serca apostoła. Był to niezwykle znaczący moment, ponieważ zapisane słowa miały gruntownie zmienić nasze rozumienie Boga.

W swoich listach Paweł zazwyczaj przedstawia siebie jako autora i wyznaczonego przez Boga ambasadora Chrystusa Jezusa. Słowa „apostoł” używa, aby opisać swoją rolę. W tym wczesnym okresie ery chrześcijańskiej słowo to było powszechnie używane do opisania kogoś, kto został upoważniony przez posiadającą władzę osobę do reprezentowania jej w jakiś sposób. Paweł wyjaśnia więc, podobnie jak w innych swoich listach, że swoje powołanie otrzymał od Boga i dzięki Jego wyraźnie wyrażonej woli.

Następnie Paweł pozdrawia adresatów listu, używając jednego ze swoich ulubionych wyrażeń. Są oni: świętym ludem Bożym, wiernymi w Chrystusie Jezusie. W tym opisie postrzega ich jako hagioi: świętych, szczególnie wyróżnionych, którzy są zjednoczeni przez wiarę i przebywają w domu, w Chrystusie. Od czasu napisania listu do Galacjan wiele lat wcześniej Paweł określał wierzących jako będących „w Chrystusie”.

W typowy dla siebie sposób błogosławi ich łaską i pokojem od Boga, który, jak wyjaśnia, jest Ojcem Pana Jezusa Chrystusa. Ten opis Boga jako Ojca Jezusa jest sednem nauczań i pism Pawła. To prawda, którą sam Jezus objawił i przekazał swoim naśladowcom, polecając im, aby jako Jego ambasadorowie szerzyli ją po całym świecie.

W tym momencie Paweł zaczyna dyktować zdanie, które Tychikus prawdopodobnie zapisuje z trudem. Musi szybko kreślić rylcem po arkuszu papirusu, kiedy słowa płyną z ust Pawła. Paweł jest tak podekscytowany, że ledwo może złapać oddech. Jego zdanie staje się coraz dłuższe; fraza goni frazę; interpunkcja prawie nie jest używana. W końcu Paweł się zatrzymuje. Tychikusowi chyba brakuje tchu, ponieważ zdanie liczy dwieście pięćdziesiąt siedem wyrazów.

Mówi się, że jest to najwspanialsze zdanie, jakie kiedykolwiek napisano. Prawdy przekazane przez Pawła w tym niesamowitym zdaniu z pierwszego rozdziału Listu do Efezjan zostaną szczegółowo omówione w dalszej części tej książki. To niezwykłe objawienie stanowi fundament nauki o Bogu Ojcu i Jego wiecznym planie dla nas jako Jego synów. A potem Paweł zaczyna się modlić.

O co modli się Paweł

To, za czym Paweł tęskni i czego pragnienie dla swoich czytelników, jest podsumowane w modlitwie umieszczonej na końcu wspomnianego wcześniej zdania. Za każdym razem, gdy pisze, ma na myśli swoich odbiorców – nie jest to tylko teoria. Paweł pisze osobiście i z własnego doświadczenia. Chce, aby jego czytelnicy otrzymali to objawienie w taki sam sposób, w jaki on je otrzymał.

Przeto i ja, usłyszawszy o waszej wierze w Pana Jezusa i o miłości względem wszystkich świętych, nie zaprzestaję dziękczynienia, wspominając was w moich modlitwach. [Proszę w nich], aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznaniu Jego samego. [Niech da] wam światłe oczy serca tak, byście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących – na podstawie działania Jego potęgi i siły (Ef 1:15–19, BT5).

Paweł kieruje swoją modlitwę do Boga naszego Pana Jezusa, a następnie wyjaśnia, że ten Bóg jest Ojcem chwały lub Ojcem chwalebnym. Paweł prosi Boga, Ojca Jezusa, aby dał nam Ducha mądrości i objawienia, abyśmy mogli Go lepiej poznać. Modlitwa ta jest pełna prawdy o naturze Boga.

Kiedy Paweł mówi o Bogu, konsekwentnie opisuje Go jako osobowego i relacyjnego. To tak, jakby mówił, że bycie Bogiem jest Jego zajęciem. Jest jednak Ojcem, Synem i Duchem. Jest to całkowicie zgodne z tym, co piszą wszyscy inni autorzy Nowego Testamentu. Mając żydowskie korzenie, wierzą, że Bóg jest jeden. To monoteizm. Stoi to w wyraźnej sprzeczności z wierzeniami innych ówczesnych ludów, które czciły wielu bogów.

Autorów Nowego Testamentu wyróżnia przekonanie, że Jezus jest Synem Bożym, który przyszedł na świat i żył pośród nas jako człowiek, dzieląc naszą naturę i nasze doświadczenia. Wierzą, że Duch Boży jest odrębną osobą i pośrednikiem Bożej aktywności na świecie. Wiemy, że jest tu mowa o Trójcy Świętej.

Czy Paweł używa słowa „Trójca”

Pierwszym chrześcijańskim pisarzem, który – prawie dwa stulecia później – pisał po łacinie, był północnoafrykański rzymski prawnik o imieniu Tertulian. Ukuł on termin „Trójca”, aby opisać złożoną i głęboką naturę Boga, który jest w pełni jeden i wyraża siebie poprzez trzy odrębne osoby: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Książka ta nie ma być traktatem teologicznym na temat Trójcy, staram się w niej raczej przyjrzeć naturze i dziełu Ojca w tej relacji.

Uwagę przykuwa łatwość, z jaką Paweł i inni piszą o Bogu bez konieczności zagłębiania się w skomplikowane definicje teologii Trójcy. Zamiast tego piszą o tym, co sami widzieli i czego doświadczyli w relacji z Bogiem. W swoim pierwszym liście apostoł Jan wyraża to następująco:

Piszemy wam o tym, co było od początku. O tym, co słyszeliśmy i widzieliśmy na własne oczy, co oglądaliśmy i dotykaliśmy własnymi rękami – o Słowie Życia. To życie się objawiło, a myśmy je widzieli i o nim świadczymy. Głosimy wam życie wieczne, które jest u Ojca, a nam zostało objawione. To, co zobaczyliśmy i usłyszeliśmy, głosimy także wam, abyście i wy trwali z nami w łączności. A jest to łączność z Ojcem i z Jego Synem, Jezusem Chrystusem (1 J 1:1–3).

Wracając do modlitwy Pawła, kieruje on ją do Ojca Jezusa, a sednem modlitwy jest otrzymanie od Ducha Świętego mądrości i objawienia, aby lepiej poznać Ojca. W tej modlitwie mówi, że naturę Boga jako naszego Ojca można poznać w o wiele większym zakresie. Zanim zagłębimy się w ten temat, chciałbym powiedzieć coś o Duchu Świętym i o tym, w jaki sposób angażuje się On w objawianie prawdy.

Jaka jest rola Ducha Świętego w dawaniu objawienia

Będąc ze swoimi uczniami w Wieczerniku, zanim poszedł na krzyż, Jezus mówi o Duchu Świętym: Kiedy jednak przyjdzie Wspomożyciel, którego Ja poślę wam od Ojca – Duch Prawdy, który pochodzi od Ojca, On będzie świadczył o Mnie (J 15:26).

Nieco później dodaje:

Po swoim przyjściu On – Duch Prawdy – poprowadzi was ku pełnej prawdzie. Nie będzie bowiem mówił od siebie, lecz powie to wszystko, co usłyszy. Będzie także nauczał o sprawach przyszłych. On Mnie uwielbi, gdyż będzie czerpał z tego, co moje, i będzie wam to głosił. Wszystko, co należy do Ojca, jest moje; dlatego powiedziałem: Będzie czerpał z tego, co moje, i będzie wam to głosił (J 16:13–15).

Jezus pokazuje uczniom, w jaki sposób Duch Święty będzie mówił dokładnie tak, jak On, czyli przekazując tylko to, co usłyszy od Ojca. Będzie również mówił to, co usłyszy od Jezusa. Jezus objawił wiele rzeczy od Ojca swoim naśladowcom, a kiedy do Niego powróci, Duch Święty będzie to kontynuował.

Paweł widzi, że objawienie jest darem Bożego Ducha Świętego. Jest to jedna z form działania Ducha. W Pierwszym Liście do Koryntian pisze:

Bóg objawił nam to przez Ducha, a Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga. Któż bowiem wie, co kryje się w człowieku, jeśli nie duch człowieka, który w nim jest? Tak i Boga nikt by nie poznał, gdyby nie Duch Boży (1 Kor 2:10–11).

Apostoł Piotr o objawieniu pochodzącym od Ducha Bożego pisze podobnie:

Wiedzcie jednak, że żadnego proroctwa w Piśmie nie można wyjaśniać według własnego uznania. Proroctwo bowiem nigdy nie powstawało z ludzkiej woli, ale w imieniu Boga głosili je ludzie kierowani przez Ducha Świętego (2 P 1:20–21).

Mając to wszystko na uwadze, Paweł prosi Boga, Ojca Jezusa, aby dał nam Ducha mądrości i objawienia, abyśmy mogli poznać Go lepiej. Dary Ducha w tej modlitwie to mądrość i objawienie. Zanim szczegółowo przyjrzę się temu, co Paweł rozumie przez objawienie, chciałbym przez chwilę zastanowić się nad mądrością.

O jakiej mądrości mówi Paweł

Paweł używa greckiego słowa sophia, które jest rzeczownikiem rodzaju żeńskiego i w języku angielskim oznacza mądrość. W Biblii źródłem mądrości jest Bóg, dlatego jest ona dla nas Jego darem. Nie należy jej mylić z mądrością świata. W Pierwszym Liście do Koryntian 3:19 Paweł pisze, że mądrość tego świata jest głupstwem w oczach Boga. Światowa mądrość dotyczy inteligencji, wiedzy lub zrozumienia, które nabywamy, ucząc się, badając sprawy i wysilając nasze umysły. Jest to zdolność do racjonalnego myślenia i działania w taki sposób, aby zwyciężył zdrowy rozsądek i abyśmy mogli dokonywać wyborów, które są pomocne i produktywne. Nie to ma na myśli Paweł.

Jak zobaczymy, Paweł skupia się raczej na sercu niż na umyśle, a dar mądrości, o który prosi, jest bardziej doświadczeniem niż koncepcją czy wyuczoną, przychodzącą z wiekiem umiejętnością. Takiego rodzaju mądrość ma swoje miejsce. Szkoda, że w wieku siedemnastu lat nie wiedziałem tego, co wiem teraz! W tym jednak kontekście mądrość jest mądrością serca i jest darem Ojca dla nas. Różnicę obrazują na przykład lekcje pływania. Możemy przeczytać wszystko o pływaniu, oglądnąć filmy, przestudiować różne style i zrozumieć działanie siły wyporu na podstawie obserwacji, ale kiedy wskoczymy do wody, cała ta nabyta mądrość i wiedza nie będą miały znaczenia. Dopiero wtedy zaczynamy doświadczać pływania... (miejmy nadzieję!).

Boży dar mądrości to coś więcej niż tylko doświadczenie. Paweł mówi, że dar mądrości i objawienia ma na celu doprowadzenie nas do głębszej wiedzy lub poznania Ojca.

Chcę powrócić do słowa „wiedza” lub „poznanie”, ale najpierw przyjrzyjmy się wielkiemu biblijnemu słowu „objawienie”.

Czym według Biblii jest objawienie

Paweł prosi Ojca, aby dał nam Ducha objawienia. Zobaczyliśmy już, że jednym ze sposobów działania Ducha Świętego jest przynoszenie objawienia od Boga Ojca. Pawłowy opis Ducha Świętego jest bardzo konkretny. Jest On Duchem objawienia. Nie mówi o jakimś duchu objawienia, którego można by przyrównać do postawy lub zdolności do działania w oparciu o objawienie. To błędne przekonanie jest dość powszechne w kręgach chrześcijańskich, gdzie ludzie domagają się specjalnego statusu w oparciu o tego rodzaju myślenie. Czasami posługują się zwrotami typu „moje objawienie” lub może temu towarzyszyć dramatyczne lub ekscentryczne zachowanie. Wszystko to ma na celu podniesienie reputacji mówiącego. Paweł mówi jednak o Duchu Świętym jako ucieleśnieniu objawienia.

Mówiąc o objawieniu, chrześcijanie często myślą o ostatniej księdze Biblii znanej jako Apokalipsa lub Objawienie św. Jana. W tym przypadku odnosi się to do autora, apostoła Jana, umiłowanego ucznia, który napisał także czwartą Ewangelię i trzy listy. Księga Jana zaczyna się od stwierdzenia, że jest to objawienie Jezusa, które zostało mu przekazane. Objawienie jest jednak czymś więcej niż tylko ostatnią księgą Biblii.

Co dokładnie oznacza to słowo? W języku greckim brzmi ono apokalypsis. Osoby posługujące się językiem angielskim rozpoznają to słowo, ponieważ jest ono często tłumaczone jako „apokalipsa”. Mówiąc o przyszłych wydarzeniach katastrofalnych związanych z czasami ostatecznymi i powtórnym przyjściem Chrystusa, księga Objawienia św. Jana posługuje się żywym językiem i obrazami. Te tajemnicze i dziwne obrazy nigdy nie miały być niczym innym, jak tylko zachętą dla wiernych w ich życiowych trudnościach. Wielu z nich jednak starało się znaleźć na tych stronach wszelkiego rodzaju ukryte wskazówki i tajne wiadomości dotyczące daty drugiego przyjścia Jezusa. Dało to początek całemu gatunkowi literatury chrześcijańskiej, która w najlepszym przypadku jest niezwykle fantazyjna, a w najgorszym prowadzi do strachu i zniechęcenia. Niektóre interpretacje tych objawień czasów ostatecznych są bliskie wczesnej herezji gnostycyzmu, według której tylko uprzywilejowana garstka superduchowych osób może je zrozumieć lub zinterpretować. Jak zobaczymy, jest to przeciwieństwem znaczenia słowa „objawienie”.

Do tego niezrozumienia przyczynił się sposób, w jaki wielu interpretuje księgę Objawienia św. Jana, ponieważ obrazy i język zostały wprowadzone do codziennego języka i kultury popularnej. Armagedon, dzień zagłady, apokalipsa, znamię bestii, czasy ostateczne, dzień sądu, eschaton to tylko niektóre z nich. We współczesnych doniesieniach prasowych w języku angielskim wszelkie katastrofy lub klęski żywiołowe o szerokim zasięgu określa się jako apokaliptyczne. Opisując wielkie powodzie lub wydarzenia, mówi się o ich „biblijnych rozmiarach”. Wszystkie te słowa podsycają błędne przekonania wokół słowa „objawienie”.

Słowo apokalypsis oryginalnie oznacza ujawnienie, odsłonięcie lub odkrycie. W innych kontekstach jest używane do opisania odsłonięcia posągu, który był zakryty lub ukryty za lub pod tkaniną. To słowo niesie ze sobą ideę odkrycia czegoś, co nie było wcześniej widoczne. W biblijnym kontekście oznacza ono, że coś z natury i wiecznego charakteru Boga zostaje odkryte lub ujawnione, aby można to było zobaczyć. Jest to coś, co zawsze było prawdą odwieczną, ale nie było widziane ani znane przez ludzkość. Z zasady jest to dzieło Boga, który objawia nam prawdę o sobie za pośrednictwem swojego Ducha.

O to właśnie prosi Paweł, gdy się modli: abyśmy otrzymali Ducha mądrości i objawienia. Wcześniej nie widzieliśmy tego, co jest nam objawiane. Dotyczy to wiecznej natury Boga jako Ojca. Jego pragnieniem jest, abyśmy – dzięki temu objawieniu – lepiej Go poznali.

Jak możemy lepiej poznać Ojca

Podobnie jak we wszystkich tekstach Pawła, każde słowo jest starannie dobrane. Jednym z takich przypadków jest wyrażenie „byście Go lepiej poznali” lub – jak czasami się to tłumaczy – „wiedzieli o nim” z wersetu siedemnastego. Paweł z rozwagą używa słowa epignosi, które w języku angielskim tłumaczymy jako „znać”. Mógł użyć słowa oida, które również tłumaczymy jako „znać, wiedzieć”. Słowa te mają jednak odmienne znaczenie. Zobaczymy, dlaczego Paweł używa pierwszego, a nie drugiego.

Epignosi pochodzi od czasownika ginosko, który najczęściej tłumaczy się: znać, wiedzieć lub: znany. Słowo to implikuje pewien rodzaj poznania, którego najlepszym objaśnieniem jest: poznanie czegoś lub kogoś osobiście, intymnie i poprzez doświadczenie. Nie chodzi tylko o wiedzę o czymś, znajomość faktów o kimś, ale o poznanie kogoś poprzez osobiste doświadczenie. Paweł używa tu tego słowa, aby wskazać na to, że Ojca można poznać lepiej jedynie poprzez doświadczanie Go w sposób intymny i osobisty. Chodzi o poznanie sercem.

Słowo oida również jest tłumaczone jako „wiedzieć” w angielskich Bibliach. Oznacza ono jednak coś zupełnie innego niż ginosko, które odnosi się do wiedzy osobistej lub doświadczalnej. Oida oznacza wiedzę pochodzącą z głowy lub zrozumienie czegoś poprzez obserwację. Lepiej rozumie się to jako wiedzę pochodzącą z racjonalnego umysłu, a nie z serca. Przykładem oida jest ten akapit, który właśnie napisałem! Potrzebujemy oida, ale ginosko lub epiginosko pozwalają nam wiedzieć w naszych sercach.

W Liście do Rzymian 12:2 Paweł mówi, że mamy się przemieniać przez odnawianie umysłu. Ten często cytowany tekst uzasadnia wszelkiego rodzaju studia i naukę. Słyszymy, że musimy wprowadzić prawdę do naszych głów, aby dotarła do naszych serc. Kaznodzieje lubią mówić, że najdłuższą z wszystkich podróży jest ta z głowy do serca. Sam tak mówiłem w przeszłości. To kompletny nonsens! Rozdział dwunasty Listu do Rzymian następuje po jedenastu rozdziałach o Bożej prawdzie przyjmowanej do naszych serc. Kiedy nasze serca słyszą i widzą prawdę, zmienia się nasz sposób myślenia, a to prowadzi do odnowienia umysłu.

Z listów Pawła dowiadujemy się, że modli się nieustannie, abyśmy wzrastali w wiedzy i poznaniu, i używa różnych form ginosko. Kiedy w Nowym Testamencie jesteśmy zachęcani do poznawania Boga Ojca, nie jest używane słowo oida. W rzeczywistości nie jesteśmy wzywani do zrozumienia Boga, ale do ginosko – do doświadczenia Go osobiście i blisko. Nie jesteśmy powołani, aby Go obserwować i mieć o Nim różnoraką wiedzę, ale do tego, aby doświadczać Go osobiście i intymnie. Niestety, nauczanie chrześcijańskie i współczesne chrześcijaństwo samo w sobie przeważnie koncentruje się na zdobywaniu wiedzy o Bogu, a nie na osobistym poznaniu Go. Wielu wie o Bogu jako Ojcu, ale nie odnosi się do Niego jako do kochającego Ojca. Wiedza o Bogu jest oczywiście istotna, ale nie jest punktem wyjścia. Najważniejsze jest poznanie Go poprzez relację na poziomie serca. Kiedy poznajemy Go naszymi sercami, zmieniamy się i stajemy się do Niego podobni. To z kolei sprawia, że zmienia się sposób, w jaki o Nim myślimy i w jaki Go rozumiemy.

Moje osobiste doświadczenie Boga jako Ojca było podobne. Wiedziałem o Nim bardzo dużo, ale w rzeczywistości trzymałem Go na dystans. Patrzyłem na Niego przez pryzmat własnego, niedoskonałego doświadczenia z moim ziemskim ojcem. Napisałem o tym w swojej pierwszej książce Falling from Grace into Grace… and Being Caught by the Father. Po latach moje serce znalazło pokój i dom w relacji z Bogiem jako moim prawdziwym Ojcem. To przemieniło mnie i sposób, w jaki obecnie myślę. Kiedy siadam do pisania książki takiej jak ta, piszę z serca, mając nowe zrozumienie Jego natury i dróg. Pełny obraz wyłonił się dzięki temu, że doświadczyłem tego objawienia, a nie odwrotnie – poprzez studiowanie.

Jak otrzymujemy to objawienie

Ludzie często zadają mi to pytanie. Pochodzi ono z miejsca, w którym próbujemy uzyskać odpowiedzi i zrozumienie poprzez racjonalny umysł. Tak wiele z naszego zachodniego sposobu myślenia wyniosło umysł ponad serce. Jednak Ducha mądrości i objawienia, dzięki któremu możemy lepiej poznać Ojca, nie otrzymujemy poprzez intelektualne studia lub racjonalną debatę. Przyjmujemy go sercem. Paweł kontynuuje swoją modlitwę, mówiąc: I oświecił oczy serca waszego (Ef 1:18, BW).

Wyjaśnia, w jaki sposób otrzymujemy ten dar. Jest nim oświecenie lub otwarcie oczu serca. W kilku następnych rozdziałach odpowiemy sobie na pytanie, jak to się stało, że oczy naszych serc zostały zamknięte, a teraz są otwierane. Jest to kluczowe dla otrzymania objawienia.

Zanim przejdziemy dalej, chcę wyrazić się bardzo jasno. Objawienie jest przeciwieństwem badań naukowych lub ludzkiego rozumowania. Wiedzy, którą Bóg objawił ludzkości o sobie samym, nigdy nie da się zdobyć drogą jakichkolwiek badań naukowych, logicznie rozumując czy prowadząc debatę teologiczną. Jest to całkowicie nadprzyrodzone objawienie, które przychodzi od Boga wprost do naszych serc. Tylko Bóg – poprzez objawienie – odkrywa prawdę o swojej wiecznej naturze. Tylko On jest źródłem wiedzy o sobie i swoim planie. Objawienie jest zatem aktem Boga.

Jezus potwierdza to podczas swojej służby. Mówi: Mój Ojciec przekazał Mi wszystko i nikt nie zna Syna jak tylko Ojciec. Nikt nie zna też Ojca jak tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić (Mt 11:27).

Prawdziwą tożsamość Jezusa również można poznać jedynie poprzez dar objawienia. Kiedy pyta On swoich uczniów, za kogo Go uważają, Szymon Piotr odpowiada:

„Ty jesteś Chrystusem, Synem Boga żywego”. Jezus mu odpowiedział: „Szczęśliwy jesteś, Szymonie, synu Jony, gdyż nie poznałeś tego ludzką mocą, ale objawił ci to mój Ojciec, który jest w niebie” (Mt 16:16–17).

Wyjaśnia też, w jaki sposób Duch Święty przyniesie objawienie: Kiedy jednak przyjdzie Wspomożyciel, którego Ja poślę wam od Ojca – Duch Prawdy, który pochodzi od Ojca, On będzie świadczył o Mnie (J 15:26).

Później, tego samego wieczoru, Jezus mówi coś bardzo ważnego o tym, jak objawienie będzie nadal przekazywane Jego naśladowcom, kiedy On sam powróci do Ojca.

Miałbym wam jeszcze dużo do powiedzenia, lecz teraz nie jesteście w stanie tego udźwignąć. Po swoim przyjściu On – Duch Prawdy – poprowadzi was ku pełnej prawdzie. Nie będzie bowiem mówił od siebie, lecz powie to wszystko, co usłyszy. Będzie także nauczał o sprawach przyszłych. On Mnie uwielbi, gdyż będzie czerpał z tego, co moje, i będzie wam to głosił. Wszystko, co należy do Ojca, jest moje; dlatego powiedziałem: Będzie czerpał z tego, co moje, i będzie wam to głosił. Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie już widzieć, ale wkrótce znowu Mnie zobaczycie (J 16:12–16).

Pisząc do Kościoła w Koryncie, Paweł wyjaśnia, w jaki sposób mądrość i objawienie Boga są dziełem Ducha Świętego:

Głosimy mądrość ludziom doskonałym. Nie jest to mądrość tego świata ani władców tego świata, którzy przeminą. Głosimy mądrość Bożą ukrytą w tajemnicy, którą przed wiekami Bóg przeznaczył dla naszej chwały. Nie poznał jej żaden z władców tego świata, gdyby ją bowiem poznali, nie ukrzyżowaliby Pana chwały. Napisano bowiem: „czego oko nie widziało ani ucho nie słyszało, w serce człowieka nie wstąpiło, to przygotował Bóg tym, którzy Go miłują”. Bóg objawił nam to przez Ducha, a Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga. Któż bowiem wie, co kryje się w człowieku, jeśli nie duch człowieka, który w nim jest? Tak i Boga nikt by nie poznał, gdyby nie Duch Boży. My nie otrzymaliśmy ducha od świata, ale Ducha od Boga, aby poznać dary otrzymane od Boga. Nie głosimy tego uczonymi słowami ludzkiej mądrości, ale dzięki pouczeniom Ducha, przedstawiamy sprawy duchowe tym, którzy są z Ducha (1 Kor 2:6–13).

Skąd Paweł otrzymał to objawienie

Pytanie to kierują do Pawła szczególnie ci, którzy kwestionują jego autorytet i nauczanie. Odpowiada na nie, jak i na inne pytania, w swoim pierwszym liście – do Galacjan. Chce, aby zwrócili się z powrotem w stronę prawdziwej ewangelii, a trzymali się z dala od zniekształconej ewangelii, opartej na prawie. Na samym wstępie listu mówi:

Dziwię się, że od Tego, który was powołał łaską Chrystusa, tak szybko odchodzicie do innej ewangelii. Nie ma innej ewangelii! Są tylko jacyś ludzie, którzy wśród was sieją zamęt i chcą zmienić Ewangelię Chrystusa (Ga 1:6–7).

Następnie wyjawia źródło swojego nauczania: Oświadczam wam, bracia, że głoszona przeze mnie Ewangelia nie pochodzi od ludzi. Nie przyjąłem jej, ani nie nauczyłem się od człowieka, ale objawił mi ją Jezus Chrystus (w. 11–12).

Pewność Pawła opiera się na tym zdumiewającym twierdzeniu. Jest całkowicie przekonany, że to, co widział, i czego nauczał, ma swoje źródło w objawieniu, które otrzymał osobiście od Pana Jezusa.

Takie zdanie w ustach człowieka, który na początku zupełnie nie wierzył w to, że Jezus jest Synem Bożym i zmartwychwstał, świadczy o tym, jak głęboka przemiana dokonała się w jego sercu przez Ducha Świętego.

O doświadczeniu Pawła i jego przemianie czytamy w kilku miejscach. Jeden z jego towarzyszy podróży, Łukasz, po raz pierwszy wspomina o wydarzeniach związanych z jego dramatycznym nawróceniem w księdze Dziejów Apostolskich 9. Jest to krótka i zwięzła relacja. Później Paweł przedstawia własną perspektywę tych wydarzeń w Liście do Galacjan. Oto co pisze:

Słyszeliście przecież o moim dawniejszym postępowaniu w judaizmie; o tym, jak bardzo prześladowałem Kościół Boży i chciałem go zniszczyć. Wiernością judaizmowi przewyższałem wielu rówieśników w moim narodzie, gorliwie przestrzegając tradycji przodków. Kiedy jednak Bogu – który wybrał mnie w łonie mojej matki i wezwał swą łaską – spodobało się objawić swego Syna we mnie dla głoszenia Ewangelii o Nim pośród narodów, wtedy nie szukałem już rady u ludzi. Nie pospieszyłem też do Jerozolimy, do tych, którzy apostołami stali się przede mną, ale natychmiast skierowałem się do Arabii, a potem znowu powróciłem do Damaszku (Ga 1:13–17).

Powołanie Pawła do głoszenia ewangelii narodom wynika z tego, że Bóg wybrał go sobie od urodzenia i z radością objawił mu swojego Syna Jezusa – jest to najistotniejsza kwestia w tym fragmencie. Odsłona tego planu ma miejsce, gdy zmartwychwstały Jezus ukazuje się Pawłowi w drodze do Damaszku. To osobiste spotkanie jest dla niego wielkim objawieniem. Zmienia go. Doświadcza Jezusa osobiście i namacalnie, do tego stopnia, że kiedy głosi, Jezus manifestuje się zarówno w jego życiu, jak i w służbie.

Przy dwóch innych okazjach, prawdopodobnie dwadzieścia lub dwadzieścia kilka lat później, kiedy jest sądzony przez władze żydowskie w Jerozolimie, a dwa lata później przez władze rzymskie i króla żydowskiego Agryppę w Cezarei, dodaje więcej szczegółów. Zwłaszcza podczas procesu przed Agryppą i rzymskim gubernatorem Festusem. Paweł relacjonuje im, co Jezus mu wówczas powiedział.

Po to też wyruszyłem do Damaszku, mając specjalne upoważnienie od wyższych kapłanów. Podczas tej podróży, w samo południe zobaczyłem, królu, światło z nieba jaśniejsze od słońca. Olśniło ono mnie i moich towarzyszy. Gdy wszyscy upadliśmy na ziemię, usłyszałem głos, mówiący do mnie po hebrajsku: «Szawle, Szawle! Dlaczego Mnie prześladujesz? Trudno ci wierzgać przeciwko ościeniowi». Wówczas zapytałem: «Kim jesteś, Panie?». A Pan odpowiedział: «Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz. Podnieś się jednak i stań na nogi! Ukazałem ci się po to, aby cię uczynić sługą i świadkiem tego, co zobaczyłeś, i tego, co jeszcze ci objawię. Wyrwę cię spośród tego narodu i pogan. Do nich cię posyłam, abyś otworzył im oczy, odwrócił ich od ciemności ku światłu, od władzy szatana do Boga. Aby przez wiarę we Mnie otrzymali odpuszczenie grzechów i dziedzictwo ze świętymi (Dz 26:12–18).

Słowa, które Jezus wypowiada do Pawła, są znaczące: Ukazałem ci się po to, aby cię uczynić sługą i świadkiem tego, co zobaczyłeś, i tego, co jeszcze ci objawię. Szczegółowo opisałem ten fragment w mojej książce The Story of Paul. The Early Years.

W odkrywaniu natury otrzymanego przez Pawła objawienia najważniejsze jest ostatnie zdanie. Jezus obiecuje Pawłowi, że coś mu objawi. Zdanie: tego, co jeszcze ci objawię zostało przetłumaczone na różne sposoby, ponieważ słowo użyte przez Jezusa jest niezwykłe. Oznacza ono: pozwolić się zobaczyć. Inaczej mówiąc, Jezus zamierza celowo pozwolić Pawłowi zobaczyć coś z Jego natury, objawiając mu to. W świetle wszystkiego innego, co Jezus powiedział o objawiającym prawdę Duchu Świętym, jasne jest, że zamierza objawić więcej prawdy poprzez nauczanie i głoszenie Pawła.

Paweł widzi, jak realizuje się to w jego służbie i nauczaniu. Opisuje to jako tajemnicę wcześniej ukrytą, ale teraz objawioną lub możliwą do poznania. W Liście do Efezjan pisze o tym, że Bóg przekazał mu prawdę poprzez boskie objawienie.

Na pewno słyszeliście o udzielonej mi łasce Bożej dotyczącej was. Została mi objawiona tajemnica, o której wcześniej pokrótce wam pisałem. Czytając to, możecie przekonać się o moim zrozumieniu tajemnicy Chrystusa. Poprzednim pokoleniom nie było dane poznać ją tak, jak teraz została objawiona Jego świętym apostołom i prorokom przez Ducha (Ef 3:2–5).

W Liście do Rzymian 16:25 Paweł mówi o objawieniu tajemnicy, ukrytej od dawnych wieków. Do Kolosan pisze:

Stałem się Jego sługą zgodnie z zadaniem, które Bóg mi wyznaczył względem was, aby wypełnić słowo Boże, tajemnicę ukrytą od wieków i pokoleń. Właśnie teraz została ona objawiona Jego świętym. Bóg zechciał im oznajmić, jakie jest bogactwo chwały tej tajemnicy wśród narodów: jest nią Chrystus pośród was, nadzieja chwały (Kol 1:25–27).

Czy to też dla mnie, czy tylko dla Efezjan

Chciałbym krótko powrócić do modlitwy, którą Paweł modli się za Efezjan w swoim wspaniałym liście. List ten jest Słowem Bożym skierowanym nie tylko do nich, ale do wszystkich wierzących w każdym wieku. Wierzę, że ta modlitwa będzie tłem dla reszty tej książki. Paweł prosi Ojca Pana Jezusa, aby dał ci Ducha mądrości i objawienia, abyś mógł Go lepiej poznać. Prosi też o oświecenie oczu serca. Chcę cię zachęcić, abyś – czytając te strony i dostrzegając szerszy obraz – dał Ojcu pełny dostęp do twojego serca, a zajaśnieje dla ciebie światło, dzięki któremu będziesz mógł otrzymać od Niego więcej. Jestem pewien, że znasz już Ojca, Jego drogi i plany wobec ciebie, ale Paweł modli się o więcej. Zawsze jest więcej.

Gdy kropki się łączą, gdy z elementów układanki zaczyna wyłaniać się obraz, a twój umysł być może staje przed wyzwaniem i jest rozciągany, moja modlitwa jest dokładnie taka sama jak modlitwa Pawła. Modlę się, aby w twoim sercu zapaliło się światło, które pozwoli ci lepiej poznać Ojca.

O autorze

Trevor i jego żona Linda są małżeństwem od ponad pięćdziesięciu lat. Zakładali i prowadzili Kościoły w Wielkiej Brytanii, Nowej Zelandii i we Włoszech, pracowali również na misjach.

W czasie pobytu w Nowej Zelandii w 2007 roku doświadczyli przemieniającej życie, głębokiej miłości Boga Ojca. Stało się to za pośrednictwem służby Jamesa Jordana, założyciela Fatherheart Ministries. Od tego czasu Galpinowie podróżują po całym świecie, służąc i nauczając o miłości Boga Ojca w Kościołach, organizacjach misyjnych i szkołach. Prowadzą też konferencje, seminaria, spotkania weekendowe i tygodniowe. Wspólnie odwiedzili ponad trzydzieści krajów.

Trevor jest również autorem siedmiu książek, proroczym nauczycielem, teologiem, biblistą, a do tego słynie z umiejętności opowiadania historii i w niezwykły sposób potrafi przedstawiać, co przygotował dla nas Bóg.

Trevor i Linda mają troje dzieci i siedmioro wnucząt, które mieszkają w Nowej Zelandii i Australii. Oni sami mieszkają obecnie w Wielkiej Brytanii.

https://www.trevorandlinda.uk