Dialektyka żywiołów - Leszek T. Jagodziński

Dialektyka żywiołów
Powieść fantastyczno-awanturnicza z elementami ciężkiego humoru (do czytania w pośpiechu).

UWAGA! To nie jest chrześcijańska książka!

O książce:
Dialektyka żywiołów to powieść o sfrustrowanym inteligencie, którego życie zmienia się podczas spaceru z psem. Pełna czarnego humoru i ciętych uwag, przeplatana elementami fantastyki i historii nie tylko porusza takie tematy jak filozofia czy sztuka, ale maluje przed czytelnikiem magię życia codziennego. To książka inna niż wszystkie. Owiana tajemniczością, wciąga i inspiruje. Może doprowadzić do śmiechu, ale i do płaczu. Polecamy!

Recenzje:
Intrygujący debiut. Śledząc losy głównego bohatera przez nieco ponad czterysta stron opowieści, serwujemy sobie nietypową mieszankę fantastyki, rozważań filozoficznych, kryminału i teatru absurdu.
Dystans L.T.J. do samego siebie widać już w podtytule – jego dzieło to bowiem „powieść fantastyczno-awanturnicza z elementami ciężkiego humoru (do czytania w pośpiechu)”. Coś w tym jest, bo Dialektykę faktycznie lepiej czytało mi się w wolnych chwilach, po kawałku – może z wyjątkiem ostatnich stu kilkunastu stron, które pod względem tempa wydarzeń zdecydowanie kontrastują z rozciągniętym zawiązaniem akcji. [...]
Sama historia jest nieoczywista i pełna tajemnic, ratująca rzeczywistość drużyna bohaterów okazuje się dobrana nie tak przypadkowo, jak mogłoby się wydawać, a istnienie magiczno-metafizycznej równoległej rzeczywistości ma spory fabularny potencjał, którego ta jedna książka z pewnością nie wyczerpuje.
Dodatkowym atutem Dialektyki są zgrabnie wplecione w fabułę ciekawostki historyczno-artystyczno-varsavianistyczne, chociaż konieczność odgadywania prawdziwych nazw ulic i budynków w Warszawie (czy raczej bezimiennej Stolicy nad rzeką Błystką) może nie przypaść do gustu wszystkim czytelnikom.
Podsumowując – Dialektyka żywiołów, mimo niedociągnięć typowych dla debiutujących autorów, oferuje pewien powiew świeżości w naszej rodzimej fantastyce. Twórczości Leszka T. Jagodzińskiego zdecydowanie warto dać szansę.
Anonim, Lubimyczytac.pl

Świetna książka! Historia inna niż wszystkie. Zaskakująca. Bardzo plastyczne opisy i soczyste porównania. Dzięki autorowi odświeżyłam znajomość z A. Muchą i odbyłam wirtualną podróż do Pragi. Nie mówiąc o wnikliwym studiowaniu planu Warszawy. Nie mogę się doczekać następnej części!
Księżniczka, Lubimyczytac.pl

Przeczytaj fragment:
Puściłem sprzęgło. Ledwo opanowałem kierownicę, kiedy silnik zawył i zgasł, a samochód potoczył się prosto na barierę odgradzającą pas od torowiska tramwajów. Wcisnąłem z całej siły hamulec. Z piskiem opon udało mi się uratować Hybrydę przed pierwszą stłuczką. Zlany lodowatym potem rozglądałem się wokół, konstatując z przejęciem każdy ruch kołyszącego się jak wańka-wstańka samochodu... Co jest?
Usłyszałem obok siebie niepokojący szum i ze zdziwieniem stwierdziłem, że na prawym zagłówku nie ma gołębia. Coś jednak trzepotało się pod schowkiem na rękawiczki, usiłując zając pozycję (prawie) stojącą. Klęło na czym świat stoi, siarczyście i barwnie urozmaicając efektowne wyrazy emocji zirytowanym gruchaniem. „Barana” i „debila” dało się jeszcze wytrzymać, ale pozostałe inwektywy sprawiły, że poczułem się bezzasadnie oskarżony. Józek wygramolił się w końcu spod schowka i przysiadł na fotelu obok. Patrzył wściekle, a trzepaniem głowy usiłował poprawić fryzurę – pogniecione pierze.
– Można wiedzieć, co ty wyczyniasz? – syknął. – Dawno temu uczyłeś się prowadzić? Pierwszy raz jechałem samochodem i już mam traumę!
Wyjrzałem przez okno i ze zdziwieniem stwierdziłem, że stoimy tuż przed skrzyżowaniem Kleeberga z Demoniewskiego. Ledwo wrzuciłem bieg, a przeskoczyliśmy jakieś czterysta metrów...
– Wybacz stary, ale to nie to. Prowadzę od prawie trzydziestu lat... Chyba nie doceniłem możliwości tego samochodu. – Wzruszyłem ramionami. – To rakieta! Jeśli tu, na „piętrze”, samochody dostają takiego wigoru, to wolę nie ruszać cheviego. Mógłby się rozsypać.
Józek spojrzał przeciągle od torów tramwajowych do zakrętu w prawo i zniechęcony pokręcił łebkiem.
– To nie „piętro”, tylko chyba te „możliwości”. Czas może tu wariować, ale silniki pracują tak samo... Pytanie brzmi: jaki zainstalowałeś?
Miał rację... Cholera, przecież to ja wydumałem sobie hybrydę testarossy z bedfordem! Widocznie miałem pod maską dwanaście cylindrów i czterysta czterdzieści koni z ferrari... Nic dziwnego. Przypomniałem sobie artykuł pewnego natchnionego żurnalisty miesięcznika autofanów, który z emfazą opisywał, jak przestał testować wóz. Zrezygnował, kiedy po dziesięciu sekundach od startu miał na liczniku 200 kilometrów na godzinę. Dobrze, że odbywało się to na prostej jak drut i pustej jak propaganda sukcesu autostradzie... Ciekawe, co by było, gdybym ruszył na wstecznym? [...]
Ruszyłem najwolniej, jak umiałem. Samochód skoczył do przodu, ale już nie jak rakieta, a najwyżej atakujący lampart. Nawet nie zauważyłem, gdzie podziała się ulica Demoniewskiego, bo właśnie mignęła mi po lewej sylweta budynku Komendy Stołecznej. Podziękowałem opatrzności za absolutną pustkę na drodze i prowadziłem samochód z coraz większą przyjemnością. Nie zauważałem zmian biegów, ale robiłem to względnie pewnie. Całkiem blisko rysowało się już centrum miasta.

Dane techniczne:
Wydawca: Wydawnictwo Nowe Media
ISBN: 9788377520659
Format: 16.0 x 23.0 cm
Ilość stron: 420
Okładka: miękka
Rok wydania: 2017